Zoeken
 


Overzicht tussen levens

Laatste wijziging: donderdag 1 april 2010 om 13:47, 1648 keer bekeken Print dit artikel Bekijk alle nieuws feeds van onze site
 
donderdag 1 april 2010

Een vriendin vertelde dat ze naar een reïncarnatietherapeut was geweest en dat het heel bijzonder was. Het duurt drie tot vier uur en hij brengt je tussen levens in.
Mijn nieuwsgierig was gewekt en ik maakte een afspraak.
Een vriendelijke heer met baardje ontving me in een mooie villa en ik mocht op een keurig bed gaan liggen.
Hij telde snel terug van vierenvijftig naar steeds vroeger in mijn leven en af en toe stopte hij en dan was ik er meteen. Zag mezelf als tienjarige in bed boekjes lezen. Dan vroeg hij: "Wat doe je?" "Boekies lezen"... hoorde ik mezelf zeggen met een kinderlijk klein stemmetje. "Wat voor boekjes?" "Stripboekies."

Terug in de tijd en verder en verder... tot ik mezelf terugzag als jongetje in een klein steegje in Amsterdam. Spelend met een kruiwagentje. De zon scheen en ik voelde me heerlijk en het leven was vol beloften. Mijn moeder zag ik in een donker klein grauw kamertje in een hoekje zitten. Daarna zag ik mezelf op een kantoor werken.

Een kale saaie ruimte en ik haatte het. Maar ik bleef. Jaren en jaren op dat kantoor.
Ik hoorde mezelf steeds zeggen: "Nah, is dat 't nou? D'r is niks an."
Tot ik op nog jonge leeftijd dood ging.

Ik kwam in een mist en dat duurde erg lang. Tot de mist optrok en ik naar mijn leven kon kijken. Ik zag alle gemiste kansen. Ik had alleen maar naar buiten hoeven lopen en ik was vrij geweest. Ik had alleen maar wat fruit hoeven inkopen en verkopen op de markt. Of lopen tot ik bij een boerderij kwam en mijn diensten aanbieden en dan weer verder. Ik had zo die deur uit kunnen lopen, maar had het niet gedaan. Ik voelde zo'n spijt in me opkomen. Een vlammende pijnlijke spijt. Ik had mijn leven verpest. Achter me hoorde ik stemmen die zeiden: "Je hoeft niet zo te treuren, je bent oneindig en je kunt elk moment nieuwe keuzes maken" Op dat moment nam ik me voor in een volgend leven het zo interessant mogelijk te maken. Dat gaf ruimte.

Dat was het. Geen interessante koningsverhalen of slavernij of oorlogen... nee, een doodsaai leven. Toen ik naar huis reed voelde ik me zalig. Als dit het volgende leven is dan heb ik het inderdaad zo interessant mogelijk voor me zelf gemaakt. Ik geniet van elke dag. En ik kan me vele momenten herinneren dat ik dacht: "Ik hoef hier niet te blijven, ik kan zo de deur uit lopen." Niet voor niets heb ik tot mijn vierentwintigste vierenvijftig baantjes gehad op diverse kantoren alvorens ik ging studeren. Nog een flinke dip voor mijn dertigste en daarna koos ik voor een zeer interessant leven. Eerst als shiatsumasseur en vervolgens als trainer en coach. Mijn zoektocht werd een openbaring. Er is zoveel meer te beleven dan ik ooit dacht en dit leven levert me zoveel waardevolle momenten en ontmoetingen op dat ik er over kan blijven schrijven.

De volgende dag fietste ik naar mijn geliefde Vondelpark en op het terras zat iemand die ik al jaren ken. Ze zat te somberen. Ik vertelde haar het verhaal van mijn reis in de tijd van de vorige dag. Ze klaarde helemaal op. "Verhip" zei ze. "Dat is precies waar ik tegen aan hik. Ik werk al 25 jaar bij hetzelfde bedrijf en ik wil al jaren weg. Wil al jaren iets anders doen waar ik ook voor heb gestudeerd maar ik durf niet. Dit is het... ik houd er mee op!" Een paar dagen later kreeg ik een mail dat ze ontslag had genomen. Nu krijg ik mails van haar van overal vandaan waar ze haar huidige werk doet.
Zo zie je maar... waar of niet waar, het is altijd ergens goed voor.



Bron: marjaruijterman

Voeg toe aan: